Showing posts with label filipino short story. Show all posts
Showing posts with label filipino short story. Show all posts

Saturday, December 5, 2020

#TinTakot (October 31, 2019)


Malalim na ang gabi. Lumalalim na rin ang iyong paghinga. Dinig mo ang langitngit ng binubuksang pinto; lalo naman ang malakas na kalabog ng iyong puso.



Mag-isa ka lang. Ngayon mo gustong pagsisihan kung bakit hindi ka kumuha ng kwartong pangdalawahan. Naririnig mo ang mga yabag...papalapit...sa kama...kung saan mismong naroroon ka.



Unti-unti kang umusal ng dasal. Mahigpit mong pinagdaop ang iyong mga palad, na para bang hindi mo pa nagagawa sa tanang buhay mo. Walang tanglaw ang sulok ng iyong silid. Pasimple kang humiling ng himala...na sana magka-ilaw. Kung paano? Ewan. Basta lang para naman maibsan ang takot mo kahit konti.



Nakatalukbong ka ng kumot. Nakikiramdam ka sa mga mabibigat na hakbang na kaytagal yatang dumating. Sa iyong isip, nakaguhit na ang kahindik-hindik mong katawan na dadatnan na lang kinabukasan.



Walang anu-ano'y huminto ang mga yabag. Wari mo'y tumigil ang mga paa, sa mismong paanan mo pa. Nilakasan mo ang iyong mga dasal. Mahabag sana ang Panginoon sa tulad mong makasalanan.



Pasimpleng hinawi ng kung sino mang kamay ang kumot. Pakiramdam mo'y humiwalay na yata ang kaluluwa mula sa iyong pisikal na katawan. Nakapikit ka. Wala kang nais malaman ang itsura. Biglang hinila ng malamig na kamay ang iyong mga braso. Ika'y napaupo. Patuloy ka pa rin sa pagdadasal. Humalakhak ang demonyo.



"Gelsano," ang wika. Teka, ang boses...pamilyar. Sino kaya ito? Minulat mo ang iyong mga mata. Madilim man ay pinilit mong inaninag kung sino ba ang nananakot sa iyo.



Napasigaw ka na lang sa pinagsama-samang gulat, mangha at sindak. Ngumiti ang propesor na ayaw mong pangalanan. Sa noo nito'y nakaimprenta ang numerong singko.



Wakas

KIAT: A Fiction (May 11, 2019)

KIAT: A Fiction


Lunes.


Unang araw ng pasukan, wala kang mukhang ihaharap. Walang sumipot na ka-grupo mo noong Sabado at Linggo, hindi mo natapos ang proyekto. Naiinis ka na. Huwag lang silang magkamaling magmakaawa, may masisinghalan ka.


Pero sa entrada ng eskwela, siya ang bumungad sa 'yo.


"Good morning, Yel."


Bati nga ng taong ito.


Napipi ang mukha mong susugod sana ng g'yera. Tila naging maamo kang kuting, ang mukha ay may bakas ng saya.


"Morning."


Halos sampalin at kurutin mo ang sarili mo nang sabay. Sampal, dahil dapat galit ka at hindi masaya. Kurot, para makumpirang totoong bumati siya.


At naghiwalay na nga kayo ng landas. Tumuloy ka sa inyong silid, ngiting-ngiti, hindi alintana ang mga kaklase mong hindi magkamayaw sa mga proyektong hindi pa nasisimulan. Nag-agahan ka lang, pero ang enerhiya mo ngayong Lunes ay hanggang hapunan.

The Graduate (April 30, 2019)

"Anak…'nak? Get up.”


Roben feels an incessant tapping on his shoulder. The crow of the neighborhood rooster tells him it is just four in the morning. How could his tatay wake him up in such early hour? Slowly, he goes back to sleep.


“'Ben, sige na. You must bathe,” his father prods. Roben lets out a yawn. He finally gives in. Stares into space. Sighs. Pushing himself to a sitting position, he deliberates how to start the day half-awake.


Downstairs, his tatay is a busy bee. On his one hand he holds a shirt he has ironed the night before, on the other a keypad phone pressed to his ear. Roben opens his mouth to ask who he is calling; the voice on the other line gives it away. The loudspeaker blasts on. Hammers his eardrum. Hammering his heart.


“I told you Roberto, I can’t go.”


“Please, Ermita. Today’s graduation day. You can’t miss it.”


“Sorry, I can’t. Shake Roben’s hand for me. He did a right thing for once.”


Tatay puts down the phone. He puts down the shirt. He stares at him. He stares hard. His eyes follow poor Tatay; he brushes a teardrop cascading to his wrinkled cheek. He smiles. A smile of pity. He shoos Roben to polish off a breakfast of pancit canton and poached eggs. And smiles again.


In the school grounds, all is rowdy. All but Roben. He looks around. He observes the crowd. Girls with heavy make-up; the emcee spouting words with spit. He looks at his companion. It has been the two of them all those years─his tatay and he. How could he stay sulking from this man? Roben smoothens the toga’s creases. Tatay heaves a long sigh.


“Don’t worry 'nak."


His voice is hoarse.


“I won’t soil it, so it shall be as good as new when you wear this next year.”


Roben playfully slaps his arm. “Save it for the parents’ tribute, Tay.”


They then hold hands. With soaring hearts, they walk towards the aisle of budding dreams. The march plays.

Ngulila (March 30, 2019)

Tatlong taon na pala ang nakararaan. Masayang ginugunita ni Celso ang mga alaala habang patuloy siyang idinuduyan ng mga ito. Kasalukuyang nakaupo siya sa silyang tumba-tumba sa veranda ng kanilang bahay. Mula sa kinauupuan, natatanaw niya ang mangilan-ngilang bata na naglalaro ng patintero sa kalye. Dati ay dadalawa silang nagmamasid sa tanawin sa labas. Ngayon ay siya na lamang ang naroroon.

"Ang sarap pakinggan ng tawanan nila," ang sasabihin sana ni Rosing kung nandirito pa ito.

"Oo, pawang mga musmos at walang pakialam sa mundo," ang pagsang-ayon niya.

Pagkatapos, sabay silang bubuntong-hininga, magtitinginan at tatawa. Pero nasa isipan na lamang ni Celso ang lahat ng iyon. Tatlong taon na mula nang mamaalam si Rosing. Tatlong taon na rin simula nang magkulong siya sa loob ng bahay at tumangging makipag-usap ninuman. Naging bingi siya sa sermon ng kaniyang mga anak na sa kalaunan ay sumuko na sa tigas ng kaniyang ulo.

"Ayoko na ng patintero, habulan naman tayo," dinig ni Celso.

"Huwag 'yan. Ang bilis n'yong tumakbo i," pagmamaktol ng isang bata.

"O sige, taguan na lang. Geym?"

Tila ang pagtango ng mga paslit ang hudyat ng laro. Kaniya-kaniyang hanap ang mga kasapi ng mapagtataguan. Naalala ni Celso noong minsang nanood sila ni Rosing at may batang pumasok sa kanilang bakod upang doon magtago. Humiling pa ito sa dalawang matanda na huwag ipagsasabi sa iba. Tatlong minuto ang inabot noon ng taya para hanapin ang makulit na kalaro.

"Tingnan mo, Rosing. Walang pinagbago dito," bulong ni Celso, pagkuwa'y inilipat ang tingin sa katabing tumba-tumba kung saan umuupo dati ang maybahay. "Wala, maliban sa wala ka na."

Ngunit sino ang niloloko ni Celso, kung sa bawat sulok ng kanilang tahanan ay may bakas ng namayapa niyang asawa.

Binusog niya ang paningin sa abot ng kaniyang tanaw. Pinakinggan niya ang mga halakhak at hiyaw ng kabataan. Sa kabilang dako ng buhay, hindi siya natutuwang mapaglaruan ng Tadhana.

"Handa na ako."

Ilang sandali pa ay nakapikit na ang kaniyang mga mata.


Letters to L (Jan. 3, 2020)